دومینو

مسئله پنهان پشت پنج پری‌رول.

سفارش دومینو در ظاهر روشن بود: تولید پنج سناریوی کوتاه برای پری‌رول‌های دسر نوشیدنی، بر اساس پنج بسته شخصیت‌محور. اما پرسش اصلی این بود که چگونه می‌توان کاراکترهای انیمه‌ای، طعم دسر نوشیدنی و تجربه روزمره مخاطب را به یک لحظه کوتاه، دیدنی و قابل‌اشتراک تبدیل کرد.

چالش اصلی نه تعداد ویدئوها، بلکه نسبت میان سه جهان متفاوت بود: جهان محصول، جهان انیمه و جهان مخاطب. اگر ویدئو فقط روی کاراکتر تمرکز می‌کرد دسر گم می‌شد؛ اگر فقط محصول را معرفی می‌کرد ظرفیت عاطفی کاراکترها از بین می‌رفت. پس مسئله بازتعریف شد: ساختن لحظه‌ای که در آن دسر واقعاً وارد جهان شخصیت و زندگی مخاطب شود.

از رصد انیمه تا شنیدن مخاطب.

در مرحله نخست، صحنه‌ها و سکانس‌های پربازدید و محبوب مرتبط با انیمه‌ها بررسی شدند؛ نه برای چسباندن محصول به یک صحنه معروف، بلکه برای فهم اینکه هر کاراکتر در حافظه مخاطب با چه رفتار، موقعیت یا انرژی شناخته می‌شود.

اما شناخت کاراکتر بدون شنیدن مخاطب کافی نبود. دو جلسه طوفان فکری و گفت‌وگوی گروهی با مخاطبان علاقه‌مند برگزار شد تا تصویر ذهنی، شیوه مواجهه با کاراکترها، الگوی مصرف رسانه‌ای و ترجیحات مخاطب در لحظه انتخاب و ارسال محتوا فهمیده شود. دونقطه پیش از آنکه سناریو بنویسد، تلاش کرد زبان مخاطب را بشنود.

آنچه میدان به ما نشان داد.

• طرفدار انیمه را با عکس کاراکتر جذب نمی‌کنی؛ با رفتار درست او قانعش می‌کنی.
• ویدئو باید با اتفاق شروع شود، نه با تبلیغ؛ در سه ثانیه اول باید چیزی رخ دهد.
• طنز باید از دل شخصیت و خود تجربه مصرف محصول بیرون بیاید؛ یک دسر، یک لحظه آشنا، پنج واکنش شخصیتی.
• بسته از یک محصول به زبان رابطه میان دوستان تبدیل می‌شود؛ کاراکتر نگاه را می‌گیرد و طعم و تجربه خرید را ادامه می‌دهند.

از بینش تا هسته خلاق.

مسیر خلاق بر یک قاعده مرکزی بنا شد: در یک لحظه کوتاه از زندگی یا جهان شخصیت، دسر دومینو وارد ماجرا می‌شود و ویژگی اصلی آن کاراکتر را فعال می‌کند. در این معماری، دسر فقط در پایان ویدئو ظاهر نمی‌شد؛ دسر علت اتفاق بود.

این قاعده هم‌زمان محصول را در مرکز اتفاق نگه می‌داشت، پنج ویدئو را به یک خانواده مشترک تبدیل می‌کرد، تفاوت شخصیت‌ها را حفظ می‌کرد، طنز را از دل شخصیت و تجربه خوردن بیرون می‌آورد و امکان گسترش ایده در فضای دیجیتال، نقطه فروش و BTL را باز می‌گذاشت.